Jacquère

In november 1248 stortte de noordflank van de Mont Granier in. Een stuk berg schoof naar beneden en begroef de dorpen aan de voet. Wat overbleef was een enorm veld kalksteenpuin, en op precies dat puin liggen nu de wijngaarden van Apremont en Abymes. Die laatste naam komt van abîmes: afgronden.

Daar staat Jacquère, de witte druif die ongeveer de helft van alle aanplant in de Savoie beslaat en die je buiten Frankrijk vrijwel nergens tegenkomt. Hij loopt laat uit, houdt van koude nachten en levert wijn met weinig alcohol en veel zuur. In een warm land is dat een probleem, in een bergdal precies goed.

Dat lage alcoholgehalte valt meteen op: elf, elfeneenhalf procent, tegenover de dertien of veertien van de meeste witte wijnen. Twintig jaar geleden gold dat als een tekortkoming. Nu is het het meest gevraagde kenmerk op elke goede wijnkaart.

In het glas is hij terughoudend: citrus, groene appel, witte bloemen, verse kruiden, en daaronder iets dat het dichtst bij natte steen komt. Strak, licht, kurkdroog. Onverslaanbaar bij gesmolten kaas, wat geen toeval is, want fondue en raclette komen uit hetzelfde dal. Onze fles komt van Domaine Philippe & Sylvain Ravier, aan de afdaling van de Col des Prés in etappe 17.